Wersje językowe
pytania? zadzwoń!

(+48) 609 482 999 pn-pt od 8.00 do 16.00 lub napisz sprzedazinternetowa@pnos.pl

Producenci
Promocje
Grzybnia Borowik usiatkowany 10g
Grzybnia Borowik usiatkowany 10g
25,90 zł 23,90 zł
szt.
Grzybnia Koźlarz babka 10g
Grzybnia Koźlarz babka 10g
25,90 zł 23,90 zł
szt.
Grzybnia Koźlarz czarnobrązowy 10g
Grzybnia Koźlarz czarnobrązowy 10g
25,90 zł 23,90 zł
szt.
Grzybnia Koźlarz czerwony 10g
Grzybnia Koźlarz czerwony 10g
25,90 zł 23,90 zł
szt.
Grzybnia Koźlarz pomarańczowożółty 10g
Grzybnia Koźlarz pomarańczowożółty 10g
25,90 zł 23,90 zł
szt.
Grzybnia Maślak zwyczajny 10g
Grzybnia Maślak zwyczajny 10g
25,90 zł 23,90 zł
szt.
Rabarbar ogrodowy
Rabarbar ogrodowy

Rabarbar ogrodowy (Rheum rhaponticum L.), Rzewień ogrodowy

Pochodzi z Środkowej Azji i z rejonu wschodniej Syberii. Od wieków wykorzystywany jest jako roślina ozdobna i lecznicza. Do Europy sprowadzono go w XVI wieku, a jako warzywo uprawiany jest od XVIII wieku. W Polsce uprawiany jest amatorsko w ogrodach przydomowych oraz towarowo na niewielkich obszarach.

Jest rośliną wieloletnią (żywotność do 30 lat) z rodziny rdestowatych. Zimuje w glebie tzw. karpa, czyli skrócona łodyga z pąkami i korzeniami spichrzowymi. Łodyga rabarbaru po 2-3 latach wydłuża się w pęd kwiatostanowy, osiągający wysokość od 1,5 do 2m, który po wydaniu nasion obumiera. Kwitnie w maju. Ze skróconej łodygi wyrastają duże liście na długich i grubych ogonkach. Barwa ogonków, które zjadamy, może różnić się kolorem w zależności od odmiany - mogą być czerwone, różowe lub zielone. Charakteryzują się cierpkim, kwaskowatym smakiem, im są czerwieńsze, tym bardziej słodkie.

Rabarbar jest składnikiem wielu deserów, ciast, kompotów i soków. Doskonały na dżemy, galaretki, wykwintne sosy do mięs. Można z niego zrobić także wino. W przetworach łączy się go ze słodkimi owocami – truskawkami, jabłkami, czereśniami. Jest polecany osobom na diecie odchudzającej, ponieważ 100 gramów tego warzywa – to tylko ok. 20 kcal. Stanowi także źródło cennych dla zdrowia związków organicznych:

- błonnik (3,2g/100g), który obniża poziom cholesterolu i poprawia stosunek „dobrego” cholesterolu HDL do „złego” LDL, ułatwia utrzymanie we krwi właściwego poziomu glukozy, służy detoksykacji organizmu, usprawnia trawienie – reguluje perystaltykę jelit, zapobiega zaparciom, poprawia apetyt i poprawia przemianę materii;

- kwasy owocowe (cytrynowy, jabłkowy);

- polifenole (m.in. rapontygeniny);

- garbniki;

- olejki eteryczne

W swym składzie zawiera witaminy, głównie: C, E, K, witaminy z grupy B, spore ilości prowitaminy A, ß-karoten, oraz kwas foliowy, a także wapń, potas, żelazo, magnez, fosfor i mangan.

W kuchni zastosowanie znalazły łodygi, natomiast medycyna naturalna wykorzystuje głównie korzeń rabarbaru, który ma najwięcej wartości odżywczych. Ceniony jest ze względu na właściwości przeciwbólowe, antyseptyczne, przeczyszczające, rozkurczowe, moczopędne, a także antyrakowe. Natomiast liście rabarbaru są szkodliwe dla zdrowia – zawierają toksyny, które nawet w niewielkich ilościach mogą powodować nudności i wymioty, a w dużej – uszkodzenie wątroby czy nerek.

Korzystne jest pieczenie rabarbaru. Po poddaniu go takiemu procesowi przez co najmniej 20 minut – uwalnia się rapontygenina – substancja o działaniu przeciwutleniającym, hamująca namnażanie się komórek nowotworowych, działająca także antyalergicznie, przeciwzapalnie, wspomagająca prawidłowe działanie układu sercowo-naczyniowego, spowalniająca procesy starzenia się i wzmacniająca odporność. Jeśli więc jesteśmy zagrożeni nowotworami bądź się ich obawiamy – szczególnie prostaty czy piersi – koniecznie jedzmy ciasto z rabarbarem!

Występujący w rabarbarze, podobnie jak w szpinaku, herbacie, kakao czy szczawiu, kwas szczawiowy przyczynia się do odwapnienia organizmu i dlatego jedząc go w większych ilościach należy uzupełnić posiłki produktami zawierającymi dużo wapnia, np. przetworami mlecznymi. W niewielkich ilościach nie jest szkodliwy dla osób zdrowych. Nie poleca się jednak spożywania rabarbaru chorym z dolegliwościami nerek czy chorującym na reumatyzm. Kwas szczawiowy wiąże wapń powodując jego niedobory w organizmie, a także tworzy trudno rozpuszczalny szczawian wapnia, który osadza się (głównie w drogach moczowych) w postaci kamieni. Rabarbar jest także niewskazany w diecie osób z chorobami układu pokarmowego ponieważ kwas szczawiowy działa drażniąco na błonę śluzową.

Korzeń rabarbaru ma także zastosowanie w kosmetyce, np. do przygotowania rozjaśniającej płukanki do włosów.

Trujące właściwości liści (kwas szczawiowy) pomogą nam pozbyć się mszyc z ogrodu. Liście gotujemy w wodzie przez około 15-20 minut. Wywar studzimy, dodajemy do niego trochę płatków mydlanych i spryskujemy nim rośliny.

Wymagania klimatyczne i glebowe

Rabarbar jest odporny na niskie temperatury. Na zimę części nadziemne zamierają, a części podziemne zimują nawet przy silnych mrozach w bezśnieżne zimy. Młode pąki pojawiające się wiosną znoszą przymrozki do – 10°C. Można go uprawiać na stanowiskach lekko zacienionych, choć w pełnym świetle daje wcześniejszy i wyższy plon. Ma duże wymagania wodne (zwłaszcza od V do VIII) ze względu na dużą masę liści. Przy braku wody i w wysokiej temperaturze liście rosną słabo i dają niższy i gorszy jakościowo plon.

Najlepiej sadzić rabarbar na stanowiskach wilgotnych ale nie podmokłych. Najlepsze są gleby żyzne, próchniczne, posiadające odczyn lekko kwaśny do obojętnego (5,5-7,0 pH ).

Stanowisko, nawożenie, uprawa gleby

Rabarbar jest uprawiany na polu wyłączonym z płodozmianu. Może być uprawiany po różnych roślinach dobrze odchwaszczających glebę (okopowe, zboża, trawy) oprócz lucerny, ze względu na niebezpieczeństwo porażenia korzeni chorobami grzybowymi (zgnilizna fioletowa – Rhizoctonia violacea).

Przed założeniem plantacji pole nawozimy kompostem lub obornikiem (40-80 t/ha) oraz stosujemy nawożenie mineralne (500-800kg NPK na ha w stosunku 2:2:3). Fosfor i potas przedsiewnie, a azot pogłównie - po wschodach roślin, następne nawożenie  wykonać po upływie miesiąca. W kolejnych latach uprawy co 3 lata jesienią przyorujemy w międzyrzędziach 30 t/ha obornika. W drugim roku i następnych latach potasem i fosforem nawozimy jesienią po zakończeniu wegetacji, a azotem po zakończeniu zbiorów.

Przed siewem lub sadzeniem roślin glebę staranie uprawiamy wykonując orkę, bronując i wyrównując pole.

Metody uprawy

Rabarbar rozmnażany z siewu może nie powtórzyć cech odmiany. Po wschodach wysianych nasion wczesną wiosną w rzędach co 40-60cm wykonuje się przerywkę, pozostawiając rośliny co 15-20cm. Jesienią usuwa się rośliny nietypowe. Pozostałe rośliny w drugim roku jesienią sadzi się na miejsce stałe dzieląc każdą roślinę na 2-3 sztuki.

Najczęściej rozmnażany jest wegetatywnie poprzez podział karp. Sadzonki uzyskuje się z roślin 4-5 letnich. W marcu wykopujemy duże zdrowe karpy i dzielimy je tak, aby uzyskać sadzonki z przynajmniej jednym pąkiem liściowym i korzeniowym o masie 250-500g.

Karpy sadzi się po 2-3 dniach, gdy miejsce cięcia zaschnie i zmniejszy się niebezpieczeństwo infekcji. Rabarbar można sadzić wiosną lub jesienią (koniec września) w rozstawie 1m x 1m do 1,5m x 1,5m tak głęboko, by pąki wierzchołkowe znajdowały się ok. 2-3cm pod ziemią.

Pielęgnacja

W pierwszym roku uprawy plantację odchwaszcza się ręcznie lub mechanicznie. W następnych latach można stosować wczesną wiosną (przed rozpoczęciem wegetacji) herbicydy. Niezbędnym zabiegiem jest usuwanie pojawiających się pędów kwiatostanowych. Wyłamuje się je, a nie wycina, natychmiast po ich pojawieniu się. Pozostawienie pędów generatywnych powoduje niepotrzebne zużycie składników pokarmowych, obniżenie masy liści i pogorszenie jakości ogonków liściowych. W okresie wegetacji, w miarę potrzeby, spulchnia się międzyrzędzia. Przy braku opadów, od maja do sierpnia dobrze jest podlewać rośliny.

Choroby i szkodniki

Rabarbar może być porażany przez choroby grzybowe takie jak: zgnilizna karp, zgnilizna ogonków liściowych, mączniak rzekomy, rdza i plamistość liści. Liście rabarbaru mogą wygryzać chrząszcze ( owady dorosłe i larwy) z rodziny stonkowatych: kałdunica zielonka i kałdunica rdestówka.

Zbiór

Ogonki liściowe można zrywać dopiero w drugim roku po posadzeniu przez 3-4 tygodnie, a w następnych latach od maja do lipca. Ogonki (które mają ok. 20cm długości i 2cm szerokości u nasady) wyłamuje się nisko nad ziemią. Zbiory przeprowadza się 1-2 razy w tygodniu, jednorazowo wyłamując po 3-4 liści. Blaszkę liściową odcina się na długości około 2cm od końca ogonka. Tak przygotowany rabarbar wiąże się w pęczki. Można je przechowywać przez 2 tygodnie w temperaturze od 0°C do 1°C i wilgotności względnej powietrza powyżej 90%. Plantację użytkuje się przez 10-12 lat, ale najlepsze plony osiąga się między czwartym a ósmym rokiem uprawy.

Polecana odmiana:

‘Lider’

To jedna z najwcześniejszych odmian rabarbaru, która najczęściej pojawia się w uprawie amatorskiej, ale jest dostosowana także do pędzenia wczesną wiosną. Wytwarza jedne z najdłuższych ogonków liściowych, dochodzące do 40cm długości. Są mięsiste o delikatnym, choć pikantnym, kwaskowatym smaku, bogatym w witaminy A, C i substancje mineralne. Ich miąższ jest różowobiały, a skórka bardzo intensywnie wybarwiona na czerwono. Daje bardzo wysoki plon smacznych, długich łodyg. Odmiana idealna do przyrządzania deserów, ciast i kompotów.

Jest to odmiana bardzo wytrzymała na mróz, z powodzeniem zimuje w gruncie nawet przy bardzo niskich temperaturach.

Liczba nasion: 55 – 60 w gramie

Termin wysiewu: tunel, rozsadnik – IV

Termin sadzenia: IX (w drugim roku)

Norma wysiewu: 4-6kg/ha

Rozstawa: 100 x 100-150cm

Termin zbioru: IV-VI (zaczynając od 3 roku uprawy)

 

Jolanta Kowalska

Inspektor Plantacyjny PNOS

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper Premium